Έρωτας, καψούρα ή απωθημένο τελικά; Τι πραγματικά νιώθουμε;!

Υπάρχουν συναισθήματα που μας βρίσκουν απροετοίμαστους. Έρχονται χωρίς προειδοποίηση, ανακατεύουν τη σκέψη και μπερδεύουν την καρδιά. Κι εκεί γεννιέται το ερώτημα: αυτό που νιώθω είναι έρωτας, καψούρα ή απωθημένο;

Ο έρωτας έχει διάρκεια. Δεν φωνάζει πάντα, δεν καίει ασταμάτητα, αλλά αντέχει στον χρόνο. Είναι εκεί όταν ο ενθουσιασμός καταλαγιάζει, όταν γνωρίζουμε τον άλλον όχι μόνο όπως τον φανταστήκαμε, αλλά όπως πραγματικά είναι. Περιλαμβάνει αποδοχή, φροντίδα και μια ήσυχη επιθυμία να χτίσεις κάτι μαζί του. Δεν τρέφεται από την αβεβαιότητα, αλλά από την παρουσία.

Η καψούρα, αντίθετα, είναι φωτιά. Ανάβει γρήγορα, καταναλώνει σκέψεις, δεν αφήνει χώρο για λογική. Συχνά γεννιέται από το «λίγο», από τα μισά λόγια και τις ατελείς στιγμές. Δεν χρειάζεται ανταπόκριση για να υπάρξει· πολλές φορές μάλιστα δυναμώνει από την απόσταση. Η καψούρα δεν θέλει απαραίτητα τον άνθρωπο, θέλει το συναίσθημα που προκαλεί.

Το απωθημένο είναι πιο σιωπηλό αλλά επίμονο. Κρύβεται πίσω από «αν» και «ίσως». Είναι αυτό που δεν ειπώθηκε, που δεν τόλμησε να συμβεί, που έμεινε στη φαντασία. Δεν βασίζεται στην πραγματικότητα, αλλά στην υπόθεση. Γι’ αυτό και επιστρέφει ξανά και ξανά, συχνά πιο έντονο, γιατί δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ για να τελειώσει.

Το μπέρδεμα ξεκινά όταν αυτά τα τρία μοιάζουν μεταξύ τους. Όταν η καψούρα ντύνεται με ρομαντικές λέξεις, όταν το απωθημένο βαφτίζεται «μοίρα», όταν ο έρωτας απαιτεί ένταση για να θεωρηθεί αληθινός. Όμως η αλήθεια φαίνεται στον τρόπο που νιώθουμε: μας γαληνεύει ή μας εξαντλεί; Μας φέρνει κοντά στην πραγματικότητα ή μας κρατά εγκλωβισμένους σε σενάρια;

Αν υπάρχει επικοινωνία, καθημερινότητα και αμοιβαία παρουσία, ίσως μιλάμε για έρωτα. Αν υπάρχει εμμονή, άγχος και συνεχής ανάγκη επιβεβαίωσης, πιθανόν πρόκειται για καψούρα. Κι αν όλα ζουν μόνο στο μυαλό, χωρίς πράξεις, τότε μάλλον είναι απωθημένο.

Το πιο σημαντικό, όμως, δεν είναι η ταμπέλα. Είναι η επίγνωση. Να καταλάβουμε τι μας κάνει καλό και τι μας κρατά στάσιμους. Γιατί ό,τι κι αν είναι αυτό που νιώθουμε, αξίζει να μας εξελίσσει — όχι να μας φυλακίζει.